An Examination of Healthcare Workers’ Perceived Levels of Organizational Depression

Abstract

Aim: This study aims to assess the perceived levels of organizational depression among healthcare personnel working at Bitlis Tatvan State Hospital and to examine whether these perceptions vary according to key demographic characteristics. Methods: This study was designed as a descriptive cross-sectional study. A face-to-face survey was administered to 325 healthcare workers. The data were analyzed using SPSS 26, employing descriptive statistics, independent samples t-tests, ANOVA, Chi-Square, and Tukey post hoc tests. The 42-item Organizational Depression Scale developed by Sezer served as the primary measurement instrument. Findings: The findings indicated an average organizational depression perception score of 2.74. No significant differences were observed in relation to gender, age, education level, job title, smoking status, or years of service. However, marital status, job satisfaction, and salary satisfaction were significantly associated with depression perceptions. Married employees reported lower levels of perceived organizational depression than single employees, while those dissatisfied with their salaries reported higher levels. Conclusion: The study concludes that healthcare workers experience moderate levels of organizational depression. Interventions such as improving worklife balance, revising wage policies, and implementing psychosocial support mechanisms are recommended to mitigate these effects. Healthcare administrators should prioritize mental health strategies to promote employee well-being and service quality.Amaç: Bu araştırmanın temel amacı, Bitlis Tatvan Devlet Hastanesi’nde çalışan sağlık personelinin örgütsel depresyon algılarını değerlendirmek ve bu algıların çeşitli demografik özellikler bağlamında farklılaşma gösterip göstermediğini ortaya koymaktır. Yöntem: Bu çalışma betimleyicikesitsel bir araştırma olarak tasarlanmıştır. Bu çalışmada, 325 sağlık çalışanı ile yüz yüze anket yöntemi kullanılarak bir araştırma yürütülmüştür. Toplanan verilerin analizinde SPSS 26 programından yararlanılmış ve betimsel istatistikler, bağımsız örneklemler t-testi, ANOVA, Ki-Kare ve Tukey testleri uygulanmıştır. Ölçüm aracı olarak Sezer tarafından geliştirilen 42 maddelik Örgütsel Depresyon Ölçeği kullanılmıştır. Bulgular: Çalışmada sağlık çalışanlarının örgütsel depresyon algı ortalaması 2.74 olarak belirlenmiştir. Cinsiyet, yaş, eğitim durumu, ünvan, sigara kullanımı ve çalışma süresi gibi değişkenlerle örgütsel depresyon algısı arasında anlamlı bir fark bulunmazken; medeni durum, iş memnuniyeti ve maaş memnuniyeti değişkenlerine göre anlamlı farklılıklar tespit edilmiştir. Örneğin, evli çalışanların algı düzeyi bekârlara göre daha düşük, maaş memnuniyeti düşük olanların ise örgütsel depresyon algısı daha fazladır. Sonuç: Araştırma sonuçları, sağlık çalışanlarının örgütsel depresyon algısının orta düzeyde olduğunu göstermektedir. Özellikle iş-yaşam dengesi, ücret politikaları ve psikososyal destek mekanizmalarının iyileştirilmesi, örgütsel depresyonun azaltılmasında kritik rol oynayabilir. Bu kapsamda, kurum yöneticilerinin çalışanların mental sağlığını korumaya yönelik stratejiler geliştirmesi önerilmektedir.